iOS:
Bewaar als app -> Kies “Zet in beginscherm” en klaar!

Android:
Bewaar als app-> Kies “Toevoegen aan beginscherm”

Windows:
Bewaar als app-> klik op “Aan start vastpinnen”

loader

Aanmelden voor:

nieuwsbrief, lezersaanbiedingen, speciale acties etc.
Het nieuws van dichtbij

Rubriek Column

Herinneringen

Herinneringen

Ik loop door mijn vaders huis en pak steeds iets vast. Een beeldje, een vaasje, een kopje… Alles moet in dozen. Weg, opgeruimd. Mijn vader is niet meer, mijn moeder al iets langer niet meer. Het is aan ons om te zorgen dat de spulletjes waar ze altijd zo zuinig op zijn geweest, met liefde hebben gekocht of in dankbaarheid hebben aanvaard, een nieuwe bestemming krijgen. Ergens zou ik willen dat ik een héél groot huis had zodat ik één vleugel in zou kunnen richten als herdenkingsplaats. Mijn huis is goed, groot genoeg voor ons gezin en onze eigen spulletjes maar te klein om veel spullen van mijn ouders mee te nemen.

Ik sta met het koperen bootje in mijn hand. Ik vind het niet mooi maar het stond altijd zo prominent in de kamer. Meestal op een klein tafeltje of in een kastje. Mijn vader hield van varen en grote schepen; op een zeilbootje zat hij volgens mij nooit. Toch hoort dit bootje bij hem. Ik weet nog dat ik als kind uren naar het bootje kon kijken. Het is best kunstig gemaakt, maar ik geloof niet dat het ‘Tussen Kunst en Kitsch-materiaal’ is. Niets waarschijnlijk van wat er in dit huis staat. En toch is de inhoud van onschatbare waarde, niet in geld uit te drukken. Herinneringen zijn nu eenmaal onbetaalbaar en zo moet ik er mee omgaan. Het bootje gaat met mij mee naar huis maar ik zal het waarschijnlijk niet zichtbaar in mijn huis zetten.

Ik maak een herinneringsdoos, daar stop ik ook het sieradenpotje in dat ik ooit van oma kreeg en de fotoboeken. De liefdesbrieven neem ik mee maar die ga ik niet lezen; dat was iets tussen mijn ouders, daar heb ik niets mee te maken, ook al ben ik het resultaat ervan. De brieven zijn te kostbaar om bij het oud papier te gooien. Misschien dat de generatie ná mij de brieven uiteindelijk zal weggooien en dan is het goed. Ik kan het niet.

Na een paar dagen zijn de spullen ineens niet meer dan spullen; ik heb meegenomen wat ik wil hebben, datzelfde geldt voor mijn zus, mijn zonen en haar dochters. Allemaal hebben we een herinnering, iets wat we beslist willen bewaren, wat ons aan hen doet denken. De dozen staan opgestapeld in de gang te wachten tot ze opgehaald worden. De ziel is uit het huis, het is goed zo. Ik trek de deur achter me dicht. Ik kom morgen terug, toch nog even een doos open doen. Heb ik alles? Vergeet ik niets? Ineens realiseer ik me dat ik nóg zoveel spullen mee kan nemen, de echte en meest waardevolle herinneringen heb ik altijd bij me. In mijn hart.

Minibieb Doolandweg Hot icon

Minibieb Doolandweg

En ja hoor, hij staat er weer. Ik word er blij van, deze ochtend tijdens mijn wandeling met Finn. Ik neus in het kastje en het staat boordevol met thrillers, informatieve literatuur en ook kinderboeken. Wat super dat de witte boekenkast aan Doolandweg 39c weer teruggeplaatst is. Welk boek ga ik in de kast plaatsen en welk boek neem ik mee? Dat boek over hoe yoga je leven verandert? Of tip ik dochterlief over die thriller die ze al heel lang wil lezen?

Een tijdje geleden spotte ik de boekenkast voor het eerst en vond ik het een leuke verrassing. Ik had eerder zelf het idee om ook zo’n minibieb te realiseren aan huis, maar ik was er nog niet aan toegekomen. Het idee, dat je je buurt leuker kunt maken met een boekenkast waardoor boeken niet in een kast verstoffen, intrigeerde me. Burgers die iets voor elkaar doen; samen een auto delen, tegen een kleine vergoeding koken voor een ander, planten delen, noem maar op. Minibieb sluit natuurlijk prima aan bij deze beweging.

Wat geweldig dat een buurtbewoner het initiatief genomen heeft! Een paar weken geleden nam ik een paar boeken tijdens de wandeling mee met het voornemen ze te ruilen. De teleurstelling was dan ook groot toen ik geen boekenkast meer zag maar enkel twee palen in de voortuin. Zou de mini boekenkast gestolen zijn? Zouden er vernielingen zijn geweest of zouden de boeken weggehaald zijn? ‘It makes my day’ dat de kast er weer staat en ik neem me voor om vandaag nog boeken te ruilen. Ik hoop dat er veel mensen gebruik van gaan maken en wie weet, komt er nóg een minibieb bij in Bladel…

Grenzen Hot icon

Grenzen

Waar ligt jouw grens? Als je dat aan mensen vraagt dan krijg je een diversiteit aan antwoorden. In de huiselijke kring kunnen grenzen aanleiding zijn tot conflicten. Neem bijvoorbeeld eens je eigen irritatiegrens als het gaat om wat opgeruimd is en wat niet. De persoon wiens grens het eerst wordt bereikt, zal dit gaan uiten. Herkenbaar? De geïrriteerde kan kiezen voor de dialoog of om zelf in actie te komen. Ieder mens heeft zo zijn grenzen: “Tot hier en niet verder”. Zeker in subjectieve dingen roept dat op tot conflicten.

Voorts zijn grenzen veelal bepalend voor de ontwikkeling van gebieden en de mensen die er wonen. De grens tussen land en zee, tussen vlak land en heuvels, toegankelijkheid en ontoegankelijkheid. Grenzen die door volkeren zijn getrokken hebben een heel andere dimensie, veelal ontstaan uit conflicten. Je krijgt al snel een “Wij-en-Zijrelatie” met personen aan de andere kant. Kijk maar eens dichtbij. Arendonk is helemaal niet ver weg van “ons” maar “zij” spreken toch een heel ander taaltje binnen het Nederlandse taalgebied. “Zij” zijn Belgen en “wij” zijn Nederlanders. “Zij” hebben in de Belgische vrijheidsoorlog in 1830 “onze” burgemeesters, die van Reusel en Bladel, gevangen genomen.

Je zou kunnen stellen dat grenzen tussen volkeren een basis vormen voor problemen. Er zijn en worden hele oorlogen uitgevochten om binnen grenzen de baas te kunnen spelen over het volk of de grenzen te verleggen door andermans gebied in te nemen. Wat moet er na de Brexit bijvoorbeeld gebeuren met de grens tussen Ierland en Noord-Ierland?

Nog een voorbeeld uit het verre verleden. Toen Spanje en Portugal op ontdekkingsreis gingen om de westelijk gelegen wereld te ontdekken, of beter: te veroveren, spraken ze een grens af langs een meridiaan. Westelijk daarvan was voor Spanje en oostelijk werd Portugees gebied. Er was geen inspraak van de aldaar wonende bevolking. Een gevolg dat wij nu nog ervaren is dat de spreektaal in Brazilië Portugees is en men in de rest van Zuid-Amerika Spaans spreekt. Brazilië lag oostelijk van bedoelde meridiaan dus daar werd het Portugees geïntroduceerd; nou ja, opgedrongen is een betere voorstelling van zaken.

Wat zou de wereld anders zijn als er meer nadruk wordt gelegd op het gemeenschappelijke. We wonen in
dezelfde straat, in dezelfde gemeente, in hetzelfde land, in dezelfde wereld. We zijn samen Kempenaren, Brabanders. Ook dan creëer je grenzen maar de beleving is heel anders. Probeer eens voor jezelf duidelijk te krijgen waarom juist jij hier mag wonen en niet iemand anders. Omdat je Nederlander bent? Dan mag iemand uit Schiermonnikoog ook in jouw straat komen wonen, en iemand van de bovenwindse eilanden eveneens. Maar waarom mochten de Nederlanders in de jaren na de Tweede Wereldoorlog wel massaal naar Canada, Australië en Nieuw-Zeeland trekken? Dat waren daar toch ook buitenlanders. Ik heb zo de indruk dat die zich wilden aanpassen om een van hen te worden, voor henzelf en hun omgeving een “wij-gevoel” overbrengen. Je zou tegen veel wereldleiders willen zeggen dat er meer in “wij-samen” dan in “wij en zij” gedacht moet worden.

Column Hot icon

Winkelen met pubers

Ik vind shoppen best wel leuk, soms. Als ik iets nodig heb. Ik ben een vrouw dus ik heb eigenlijk altijd wel iets nieuws nodig. Ik ga met enige regelmaat ‘naar de stad’ maar niet echt heel vaak. Vier keer per jaar of zo. Wat dat betreft kan ik me best goed inhouden.

Er is maar één ding waar ik echt een gruwelijke hekel aan heb en dat is als er een verkoopster meteen op je nek springt. ‘Kan ik helpen?’ Ik snap dat ze het vragen maar werkelijk, de meeste mensen die binnenkomen, komen om te kijken, kopen is nog niet aan de orde. En helpen met kijken, nee dat kan niet want ik heb maar één paar ogen en die leen ik niet uit. Principedingetje.

Afgelopen week was het weer zover; ik moest met de jongste – maar niet langer de kleinste in huis – naar de stad want hij was uit zijn zomergarderobe gegroeid. Het kan ineens hard gaan. Met pubers winkelen is heel apart; die kunnen voorin de winkel al zien dat ze achterin de winkel niks hebben liggen wat ze aanstaat. Of ze lopen met een noodgang tussen de rekken om te concluderen dat er niks is. De winkels liggen vol maar goed het is niet hun smaak. Snap ik, ik hoef ook niet elk truitje te zien maar ik geloof serieus niet dat hun hersenen de beelden kunnen verwerken in die korte tijd dat ze langs de rekken lopen.

Winkelen met pubers heeft echter één groot voordeel, zo leerde ik van de week. Als er een verkoopster op je afkomt die belangstellend vraagt of ze ergens mee kan helpen, hoef je alleen maar naar de puber te wijzen en een gekweld gezicht op te zetten en ze weten genoeg. Je krijgt dan een bemoedigende blik van ‘ik begrijp je, ik ben ook moeder en ik heb er ook zo één thuis’ en je kunt zonder te kopen de winkel weer uit.’ Het deed me echt goed. Zelfs in een winkel met uitsluitend dameskleding lukt het. Dan zegt de blik namelijk: ‘ik kan niks passen want ik heb een puber bij me en die wil niet shoppen’.

Ik heb de jongste gevraagd of hij voortaan altijd met me mee wil maar dat was een brug te ver. Twee keer per jaar is genoeg. Totdat hij uitgegroeid is, denk ik. Dan gaat ie pas winkelen als de spullen versleten zijn. Ik zag echter genoeg pubers in de stad, ik kan altijd naar zo’n jongen wijzen als ik alleen ben. Weet die verkoopster toch niet, dat het niet ‘mijn’ puber is…

Kinderopvang Hot icon

Kinderopvang

Mijn moeder was altijd thuis. Als we uit school kwamen kregen we wat te drinken en een versnaperingetje. Je kon je verhaal kwijt en dan ging je spelen. Als vader thuis kwam was het warme eten klaar en konden we direct aan tafel.

Dit ritueel veranderde langzaam in de tijd dat we zelf kinderen moesten gaan opvoeden. Toen de kinderen nog klein waren, was moeder thuis als de school uit ging maar geleidelijk aan was dat niet meer. De kinderen werden zelfstandiger en voor de huisvrouwen waren allerlei nieuwigheden bedacht die ten voordele waren van de vrije tijd van moederlief. Ze kreeg tijd om zich te oriënteren op de omgeving en zichzelf te ontplooien. Ze begon te denken aan enige uren deel te nemen aan het arbeidsproces. Ze rolde in de rol van mede-kostwinnerschap. En de kinderen zagen dat, ze kregen meer vrijheid want moeder was niet altijd meer thuis als de school uit was.

Kinderen van nu vinden het een normale zaak dat beide ouders een baan hebben. Ze bereiden zich voor op een volwassenleven waarin het normaal is dat beide ouders een baan hebben. Vrouwen hielden niet meer op met werken op het einde van de eerste zwangerschap. Als alles goed ging, dan ging moeder haar carrière weer oppakken. En zo ontstonden de kindercrashes, de naschoolse opvang en hoe het ook moge heten.

In het begin was ik sceptisch toen mijn kleinkind als een paar weken oude baby afgeleverd werd bij een crash. Deden wij het dan allemaal zo verkeerd door de kinderen thuis hun verhaal te laten doen? Was het niet goed dat moeder met een natje en droogje klaar stond als je uit school kwam? Was het niet erg fijn voor vader als de warme maaltijd klaar was als hij op het einde van een werkdag moegestreden thuis kwam?

Toen ik eens mijn kleinkind ging ophalen bij de kinderopvang wist ik de antwoorden op mijn vragen. Kinderen worden begeleid in de omgang met elkaar. Gezinnen zijn veel kleiner geworden en ouders hebben veel meer mogelijkheden hun kinderen te verwennen. In de naschoolse opvang leren ze met elkaar om te gaan en algemene normen en waarden te respecteren. Het brengt ouders die in eenzelfde situatie zitten dichter bij elkaar. Die kunnen elkaar helpen als dat nodig is en elkaars kinderen opvangen. De gemeenschap maakt gebruik van de capaciteiten van zowel vader als moeder. Vrouwen hoeven zich niet meer het sloofje van hun gezin te voelen. Vaders worden veel meer betrokken bij het gezinsgebeuren. Nu kan het voorkomen dat, als moeder thuis komt van haar werk, het warme eten klaar is. Dat hebben we bereikt in de vaart der volkeren. Mag je dat emancipatie van de vrouw noemen? Het is meer, het is ook een richting waarin de kinderen eerder worden geconfronteerd met zelfstandigheid, andere huidskleuren, andere talen en andere levensopvattingen. Dat is de wereld waarin ze straks zelfstandig moeten gaan functioneren. Goed dat voor het huishouden te doen de technische ontwikkeling vrijheid heeft gegeven. Moeder mag in carrièrestappen denken.

Een maand zonder alcohol Hot icon

Een maand zonder alcohol

In een poging de hypocrisie te vermijden die ik voorheen carnavalsvierders verweet, begon ik ergens na de carnaval (en ‘toevallig’ na een Valentijnsdiner) aan een maand zonder alcohol. Over hypocrisie gesproken! Ik vond het altijd hypocriet om wel carnaval te vieren, maar vervolgens niet de traditie te voltooien met de mis op zondag, het askruisje op woensdag, of de vastentijd van veertig dagen. Dat carnaval gewoon een excuus was om een kostuum aan te trekken en onder het oorverdovende genot van slechte muziek te zuipen. Vorig jaar, tijdens mijn eerste echte carnaval, zag ik echter dat er meer was dan kostuums, bier, en slechte muziek.

Maar ik dwaal af. Hoewel het niet helemaal paste met de traditionele vastentijd besloten mijn vriendin en ik om halverwege februari een maand geen alcohol te drinken. Het is een opkomende ‘trend’; wanneer ik iemand vertelde dat ik een maand lang geen alcohol dronk, hoorde ik verrassend vaak hij iemand kende die iets soortgelijks ondernam. Iedereen had daar zo zijn of haar eigen redenen voor, maar de gemeenschappelijke deler leek te zijn om te kijken of je het vol kon houden.

Voor mij was bewustwording een belangrijke motivatie. Ik had wel een vaag vermoeden wat niet drinken voor effect zou hebben op hoe ik me voel, mijn slaap en mijn sociale leven. En inderdaad; dat biertje dat je soms drinkt op een doordeweekse avond blijkt wel degelijk effect te hebben op hoe je de volgende ochtend wakker werd. Ik zou zeggen dat ik ook wat energieker was, maar dat was misschien omdat ik daar van uit ging.

De belangrijkste effecten van alcohol-onthouding merkte ik op sociaal vlak. Het was niet dat ik er niet meer bij hoorde, maar sociale omgang wordt net wat makkelijker met een biertje in je hand (en in je mik). Een biertje hoort er vaak gewoon bij. Die verjaardag waar ik het net over had? Zonder dat het me gevraagd was had ik al een goudgele rakker voor m’n neus staan. Ik vond het vervelend om soms verantwoording af te moeten leggen voor mijn niet-drinken. Het is een vorm van groepsdruk die, hoe mild hij ook moge lijken, een belangrijke reden is waarom mensen niet-drinken niet volhouden, of waarom ze soms net een glaasje te veel drinken.

Toen onze maand erop zat namen we een biertje om het te vieren. De dag erna begon het weekend, en dronk ik wat biertjes toen ik spellen speelde met vrienden. Zaterdag: verjaardag, dus bier. Zondagmiddag: borrelen en daarna uit eten. Telkens met een biertje erbij. Was er dan niets veranderd? Ik zou liegen als ik zou zeggen dat dat zo was. Ondanks de maand zonder alcohol voelde ik me nooit buitengesloten als ik ergens was waar wél gedronken werd. Toch zag ik de effecten die alcohol heeft en kan hebben. Ik ben me nu bewuster van mijn consumptie, en weet dat het geen kwaad kan om af en toe ‘nee’ te zeggen.

Mensen kijken Hot icon

Mensen kijken

Het is misschien heel erg maar ik kan toch zo genieten van ‘mensen kijken’. Op dit moment vermaak ik me, ondanks het feit dat ik in het ziekenhuis ben, mezelf kostelijk. Er zitten namelijk twee mensen samen met mij in de wachtkamer en die wachten net als ik tot een geliefd familielid uit de operatiekamer komt.

Ze komen – zo te horen – uit Limburg dus de kans dat ze dit stukje lezen is niet groot. Zó groot is ons verspreidingsgebied niet. Wat is er aan de hand? Man en vrouw zitten naast elkaar; hij leest de krant, zij kijkt op haar mobiel. Ik vermoed dat ze aan het appen is met een vriendin want er klinkt voortdurend een pingeltje. ‘Ting’ hoor ik en zij lacht om het bericht dat ze leest. Bij elke ‘pling’ neemt echter zijn irritatie toe en keer op keer snauwt hij dat zij het geluid van de telefoon af moet zetten. Ik schat in dat ze niet weet hoe dat moet, vol vooroordelen afgaand op haar kennelijke leeftijd van ruim boven de zestig, zeventig misschien zelfs al. Ik vind het al lang tof dat ze zit te appen maar hij is er niet van, zoveel is duidelijk.Hij leest de krant en meent af en toe een nieuwsfeitje te moeten delen. Ik begrijp dat het met de politiek niet gaat zoals hij het graag zou zien maar de interesse van haar kant ontbreekt totaal. Ze reageert niet eens op zijn mening; heeft die waarschijnlijk al zo vaak gehoord. Hoewel ik weet dat het niet netjes is om mensen af te luisteren en zeker niet om het op te schrijven, kan ik niet anders dan hun omgang met belangstelling volgen. Ze weten uiteraard niet dat ik over hen zit te typen. Misschien irriteert het tikken van mijn toetsenbord hem ook wel maar zijn afkeurende blikken bereiken mij niet. Die bewaart hij voor zijn echtgenote.

Het valt ook niet mee, wachten in een ziekenhuis. De medewerkers zijn uitermate vriendelijk maar toch, je bent hier nooit voor een feestje. Er hangt altijd een zekere spanning en het lukt het echtpaar tegenover mij duidelijk niet om met die spanning om te gaan. Vraag me af hoe het thuis verder zal gaan straks. Zullen ze dan weer vriendelijk tegen elkaar doen of is dit hun gebruikelijke manier van omgaan met elkaar? Als dat zo is dan vermoed ik dat zij op dit moment aan haar appende vriendin vraagt hoe ze het geluid van haar telefoon nog wat harder kan zetten want ze gaat het héél zeker niet op zijn verzoek zachter zetten…

Zwarte humor Hot icon

Zwarte humor

Onze kat moest worden gesteriliseerd. In onze kennissenkring is ook een dierenarts. Dus bel ik naar hem voor een afspraak. “Weet je wat,” antwoordde hij, “ik kom morgen tijdens de middagpauze wel even aan, dan hoef je niet met de kat deze kant op te komen.” Dat was afgesproken. Met de kat op reis gaan is niet een van mijn favoriete bezigheden. Blij vertelde ik de afgesproken regeling aan mijn vrouw. Zij begon bedenkelijk te kijken. In de middagpauze kwam dochterlief uit school naar huis om te eten. Op welke tafel moet de operatie dan plaatsvinden? Tja, goede vraag, nu nog de oplossing. Het was zomer, dus of eten of de sterilisatie kon buiten gebeuren. Aha, buurman had een grote tuintafel. Overdag is er niemand thuis en onze buren zouden er vast niets om geven als we dit fraai meubelstuk even gebruikten.

Terwijl mijn vrouw de eettafel vulde met asperges, aardappelen, roereieren en botersaus, kwam vriend dierenarts met zijn vrouw binnen om de operatie uit te voeren. Zijn vrouw assisteerde hem altijd bij dergelijke ingrepen. De kat werd onder narcose gebracht en met zwachtels vastgebonden aan de tuintafel, de poten goed gespreid zodat chirurg en assistente een goed zicht hadden op plaats van het gebeuren. Door de open deur konden wij ook de hele operatie perfect volgen.

Dochterlief kwam geheel onvoorbereid thuis uit school; haar huidskleur verbleekte bij het aanschouwen van de taferelen. “Eten wij asperges terwijl we zien dat onze kat wordt opengesneden”, sprak ze verontwaardigd, “jullie zijn walgelijk.” Ze pakte een bord, schepte er eten op en verdween naar haar kamer. De operatie ging toch nog gepaard met redelijk veel bloedverlies. Natuurlijk aten dierenarts en vrouw met ons mee, want mijn vrouw is gastvrij. Vriend dierenarts legde tijdens het eten tot in detail uit waarom er wat meer bloed was uitgestroomd dan normaal. Dochterlief was inmiddels weer beneden en met wat korte zinnetjes en boos kijkende ogen deelde ze ons mee dat ze direct doorging naar school. Wij hadden blijkbaar minder moeite met de situatie dan zij.

Nou is schoonmaken niet mijn beste kant maar het meeste bloed was toch wel van de tafel toen ik die ’s middags terugbracht naar de buurman. ’s Avonds even de buurman gebeld en hem uitgenodigd voor een borrel en bij te praten over het gebruik van zijn tafel. Buurman had al gemerkt dat er iets gaande was want er lagen zwachtels op tafel en dat was ’s morgens nog niet. Oei, die was ik vergeten er af te halen en weg te gooien. Buurman maar even wat sterkers aanbieden. Hij lustte wel een cognacje. Ze hadden het voornemen om vanavond buiten te barbecueën. Na nog een paar cognacjes zei de buurman dat hij honger kreeg. Ze hadden toch al voldoende ingeslagen voor de barbecue. “Kom buren,” zei hij een beetje beschonken maar wel gastvrij, “we gaan gezellig bij ons aan de tuintafel braadworstjes eten.” Dat kun je toch niet afwijzen. Eerlijk gezegd, het is een verzonnen verhaal. Wij hebben helemaal geen kat.

Posts loader