iOS:
Bewaar als app -> Kies “Zet in beginscherm” en klaar!

Android:
Bewaar als app-> Kies “Toevoegen aan beginscherm”

Windows:
Bewaar als app-> klik op “Aan start vastpinnen”

loader

Aanmelden voor:

nieuwsbrief, lezersaanbiedingen, speciale acties etc.
Het nieuws van dichtbij

Rubriek Column

Bus

Bus

We hebben al een poosje geen dier meer in huis. Onze poes is overleden aan de gevolgen van een gerichte moordaanslag. Anders kan ik het niet noemen.
O ja toch wel: afgeknald door een buurtbewoner. Ik ga er niet verder op in, het verdriet is nog te rauw.

Afgelopen week mocht ik op mijn ‘petehond’ passen. Vrienden van ons hebben in de zomervakantie een pup aangeschaft en meteen bij onze eerste kennismaking was ik verliefd op de knuffel. Nou denkt iedereen bij het woord puppy aan een schattig klein hondje maar dit is een schattige grote hond. Zo eentje waar met gemak vijftien volwassen chihuahua’s in passen. Hij luistert – bijna dan toch – naar de naam Bus, vandaar de associatie met de vijftien keffertjes die erin zouden passen.

Ik heb me opgeworpen als petemoei van het beest en riep dan ook enthousiast dat ik gerust een keertje op wilde passen als de nood aan de man is. Zo geschiedde! Er was babysit nodig en mijn agenda liet het toe. In alle vroegte ging ik de hond halen; onze oudste ging mee en dat hij om een andere reden dan school vroeg uit bed komt, is al een krantenbericht waardig. Bus klom gezellig op zijn schoot in de auto en kwispelde bij ons naar binnen. Na onze keukenvloer uitgebreid te hebben afgelikt – niet in de gaten dat ik zoveel mors bij het koken – ging hij aan mijn voeten liggen. Ik mag graag denken dat dat uit pure aanbidding was maar het schijnt gewoon zijn favoriete plekje te zijn. Het mandje – nog van de kat – werd niet eens aangekeken. Ik weet ook niet zeker of hij erin gepast zou hebben.

Ik vond het heerlijk, een beest in huis. Ik kletste de hele dag tegen ‘m maar ik had niet de indruk dat ie het erg vond. Natuurlijk moet zo’n pup ook plassen en zo. Van dat ‘en zo’ ben ik niet heel erg gecharmeerd maar goed, ik heb een gruwelijke hekel aan mensen die de hondenpoep niet opruimen dus raapte ik de versgeproduceerde massa direct op. Verschillende buren kwamen belangstellend informeren of we een hond hadden aangeschaft. Het gekke is dat we dat niet eens overwegen; een dagje hond is leuk, voor altijd is een brug te ver.

Toen de jongens uit school kwamen was het gedaan met de rust van de oppashond; er diende gespeeld, gevoetbald, geknuffeld en gesnoept te worden. Waarschijnlijk zijn alle opvoedpogingen van de eigenaren in één dag teniet gedaan. Ik kan gewoon erg moeilijk ‘nee’ zeggen tegen zo’n guitige puppenkop en dus mocht hij bij mij héél even op de bank. Hoewel het leuk was om mijn vriendin te zien, vond ik het jammer dat ze ‘met de Bus naar huis ging’. Het was meteen zo stil in huis. Ik sta echter op de lijst van oppassers en dus komt die heerlijke knuffelkont vast nog eens terug; alleen is ie dan waarschijnlijk van het formaat dubbeldekker.

Dus…… Hot icon

Dus……

Jaren geleden schreef ik eens een stukje over het omdraaien van de beginletters van woorden. Mijn bedoeling daarbij was om ze eens en voor altijd op te schrijven, zodat ik kon stoppen met deze rare gewoonte in mijn hoofd. Helaas, de praktijk is weerbarstig…

In het stukje wat ik toen schreef, lette ik nog niet zo op de betekenis van de omkeringen. Vaak klinken ze gewoon leuk: bijvoorbeeld kouthachel, krenteliebels, wubuskoning, tuchtig loetje of hondmarmonica. Het hoogtepunt in deze categorie (naast de schamibijf) is natuurlijk het brokstoodje met snolkelderie.

Leuker wordt het als de omkering betekenis heeft, al klopt de spelling dan vaak niet. Denk aan de kusbaart, happen in de klandjes, neukebootjes, of de Petlandshony (van Shetlandpony – uitspreken is leuker dan lezen, je hebt er meteen het beeld bij van een foute jongeman met een petje, rijdend in een VW Golf).

Helemaal hilarisch wordt het als de omkering betekenis heeft en ook nog juist gespeld is. Denk aan de vouwbakker, de haakwond, kam en haas, dooie mieren, lippenkevertjes, taswafel of krijspaartje (wat, geen betekenis? Jawel hoor, denk aan zo’n pasgetrouwd koppeltje vroeger, wat bij Willem Ruis net een auto had gewonnen!)

Natuurlijk worden ze nog leuker naarmate ze schunniger zijn: stankbel, keeswindje, roepstandje, schandlap, boekjes kakken, je wiel passen, glaspootje, klote bont, visplek.

Het állerleukst zijn omkeringen die geen bestaande betekenis hebben, maar waar dat met een beetje fantasie wel zou kunnen! Sommigen behoeven geen uitleg: de hommelrok, de snotmeeuw, landhangers, hangdrek. Duifscheuren, paterwokken, zaagmuur, klemzweren.

Vooruit, nog een paar: vluchtvrees, langrijst, kapjeslat, hoopjeskoek (bij IKEA)… Kliernachten, trolletjesbui, kolderbar, stippenlift… Graantas, molvacht, mappenland, drankbukken. Doosboener, krengmaan, boordraak, zand in de hakken. Klaagmachten, plaskantje, met de wond handelen, de hoop doorknakken! Baasklokje! Blaaskokje!

Soms moet je even op gang worden geholpen om je een beeld te vormen. Als je ‘tandjes poetsen’ omdraait, krijg je ‘pandjes toetsen’: de dagelijkse bezigheid van een taxateur. Als je gaslek omdraait krijg je lasgek, iemand die als een bezetene staat te lassen. Wichelroede wordt richelwoede: sommige mensen worden kwaad als ze op een smal randje staan (tenminste dat kan ik me voorstellen; ik verzin het ter plekke natuurlijk).

Hoe verder gezocht, hoe beter. Soms hoor je met Pasen een mooi liedje: het zogenaamde paasklankje (kaasplankje). Een kuishamer (huiskamer) gebruik je om je vrouw (of man) in het gareel te houden (of gewoon om schoon te maken natuurlijk). Een weerborstel met een herenboer valt af te raden. Een masgraaier is een bestuurslid van de Middelbare Agrarische School dat zich vorstelijk laat betalen voor bewezen diensten.

Een kuilschelder is iemand die elk gat in de grond wat hij tegen komt, helemaal verrot gaat staan schelden (hilarisch als je het voor je ziet!) Achtsloffers zijn mensen die bij het minste of geringste een achtje in het rond sloffen. Bij een stop-kaartbotsing stapt iedereen rustig uit en gaat eerst een potje zitten kaarten, alvorens over te gaan tot invullen van het schadeformulier. Op de weg naar Bergeijk kwam ik laatst langs een wringloopkinkel; weet niet hoe dat met u is, maar ik heb daar meteen een beeld bij.

Tot slot. Deze column is, zoals altijd, bedoeld om u een beetje blij te maken. Vandaar de titel: ik dacht, laat ik mijn lezers eens blij maken met een mooie dus.

Tram 28 Hot icon

Tram 28

Wereldwijd waren er in 1950 zo’n 25 miljoen toeristen en in 1980 was dit al toegenomen tot 278 miljoen. Het aantal inkomende toeristen in 2015 was 1.186 miljoen, dagtoeristen en binnenlandse toeristen niet eens meegenomen. Eén op de tien banen hangt samen met toerisme. De bijdrage van toerisme aan de groei en welvaart in Europa overstijgt de bijdragen van andere sectoren als landbouw en techniek en is essentieel voor onze toekomst.

Amsterdam. Eén grote fastfoodbende op straat. Herrie van rolkoffertjes op de keien. Groepjes selfie makende tieners. Amsterdammers hebben het gevoel dat buitenlanders hun binnenstad bezetten. Venetië verdrinkt in de toeristen. Inwoners hebben er genoeg van en protesteren tegen het toelaten van grote cruiseschepen in de kleine haven. Rome. Honderden sigarettenpeuken, gebruikte gelato-lepeltjes en kartonnen pizzabordjes rondom de Trevi-fontein. Om vervuiling tegen te gaan mogen toeristen niet meer stil staan rond de fontein. Tram 28 in Lissabon is wereldberoemd; volgens de reisgidsen laat hij het mooiste van Lissabon zien. Tijdens een zwoele zomeravond komt de tram voorbij. Toeristen als sardientjes in een blik, gepropt in een te kleine gele tram, puffend, zwetend, duwend en trekkend, uit het raam hangend. Ik ga niet in de lange wachtrijen staan. Wandelend is de stad prima te verkennen; beter zelfs om de rustigere plekjes te zoeken en de stad op je in te laten werken.

De tijd staat stil op de tweede bestemming. Een paradijslijk eiland, midden in de Atlantische oceaan. Pico, één van de Portugese Azoren eilanden. Kneuterig klein vliegveld, tropische begroeiing, kliffen en zwarte lavastranden. Zwemmen in een natuurlijk zwembad in de oceaan. De pittoreske en idyllische haven als vertrekpunt voor ‘whale whatching’ tochten. Walvissen, orka’s, dolfijnen en killer whales. Streekproducten, vers gevangen vis, lokale wijn. Het walvisdorpje kan prima leven van het beperkt aantal toeristen dat het eiland bezoekt. Ik geniet van het enthousiasme van de whale whatchers die met respect naar de grootse en indrukwekkende walvissen speuren. Van de pittige wandelingen op de kliffen. De broedende Stern vogels. Van de ’baby’geluidjes van de Pijlstormvogels en het uitzicht over de haven laat op de avond. Beter dan Tram 28. Veel beter.

Boeken Hot icon

Boeken

De meest verkochte boeken zijn kookboeken. Koken is een mediahit. Kijk om je heen en zie welke mensen iedere dag een potje eten klaar maken. Voel je je dan de mindere van die groep? In het openbaar wellicht niet maar toch is het verstandig om wat kookliteratuur achter de hand te hebben. Koken is meer dan stamppot met spek klaarmaken. Nederland heeft tegenwoordig restaurants met specialiteiten van over de hele wereld. De Chinees is niet meer de enige buitenlander die ons zijn kookkunsten toont. Wij kunnen dichtbij al naar de Japanner om een heleboel kleine hapjes te eten. Ga je naar steden dan kun je gemakkelijk Grieks, Vietnamees, Argentijns, Chileens of Engels eten. In hotels wordt het normaal dat je kunt kiezen uit een continentaal of een warm Brits ontbijt. Koks worden breed opgeleid qua assortiment en wij zijn mondiale alleseters geworden. Sinds moeder de vrouw ook een baan heeft, moet de dagelijkse warme hap snel klaar zijn. Vader de man moet ook kunnen koken, emancipatie moet je niet alleen met de mond belijden. Ook de liefde van de man moet regelmatig door de vrouwelijke maag.

Dat was een hele omslag in het leven van de thans wat oudere mannen onder ons. Ook zij moesten gaan koken in plaats van voor de TV gaan hangen en wachten op de vruchten der aarde. De generatie moest, evenals de jeugd, de kneepjes van het maken van iets lekkers worden bijgebracht. Daarbij moet niet alleen gedacht worden aan aardappelen koken, groente uit een blikje trekken, spek bakken en supermarktvla op tafel zetten. Nee, er moet variatie zijn, alles moet gezondheidtechnisch verantwoord zijn. Iedere huisgenoot van veertien jaar en ouder moet minimaal Chinese kip en Japanse hapjes smakelijk op tafel kunnen zetten. Hoe dat moet, dat haal je uit de tijdschriften van supermarkten of je kijkt naar de kookprogramma’s op de televisie. En als je echt wilt opvallen dan koop je een kookboek. Er zijn kookboeken voor elk niveau koker. Beginnend bij “Koken voor Dummies” kun je via tosti’s maken, snelle hapjes, gezonde prakjes en ongezonde lekkernijen komen tot complete feestdiners. Als de verbruikers van jouw productie toch niet geheel tevreden zijn dan krijg je ongetwijfeld een keertje een kookboek cadeau. Dat verrijkt jouw kennis van koken, je tafelgasten worden nog beter bediend en de boekenbranche vaart er wel bij.

Die branche heeft al een andere hit achter de hand voor het geval de kookboekenmarkt verzadigd is. Emancipatie werkt namelijk ook de andere kant op, althans, dat is een veronderstelling. Vader was de klusjesman in huis. Het wat zwaardere werk was toch voor vader. Een stopcontact vastschroeven, een piepende deur oliën en dat soort dingen moeten ook gedeeld worden. Een geëmancipeerde vrouw is in staat om dit soort noodzakelijk kwaad ook te kunnen verhelpen. Het boek “De spijker op de kop” wordt al geschreven. Naarmate dit vordert komen de specialistische boeken. Denk daarbij aan: “Bouw je eigen serre”, “Breek eindelijk eens door” en “Dakkapellen in één dag”. De boekenbranche zit weer in de lift.

Burgemeester Hot icon

Burgemeester

Als ik m’n fiets wil gaan pakken om naar Den Tref te gaan, loopt Khaled binnen. ‘En, hoe was je vakantie?’ vraag ik ‘m. ‘Prima hoor,’ antwoordt hij lachend, ‘hoe is het met jou?’. Ik vertel hem dat ik haast heb, ik wil graag op tijd zijn voor de afscheidsdienst van onze burgemeester. Ik fiets richting Hapert en er komt een glimlach op mijn gezicht. Boy Swachten. Hij zorgde voor een gastvrij ontvangst voor 100 vluchtelingen in het Pius X-College door de gemeente Bladel en inwoners. Oudste dochterlief deed daar vrijwilligerswerk en ontmoette daar haar vriend Khaled uit Syrië, ondertussen 19 jaar oud en woonachtig in Zwolle.

Boy Swachten. Ik noemde hem vaak burgemeester, maar net zo vaak ook gewoon Boy. Enorm betrokken bij zijn burgers en een fervent voorstander van samenwerking in de Kempen. Vanwege mijn werk heb ik vaak met hem in vergadering gezeten, steevast op hetzelfde plekje aan de grote vergadertafel in zijn werkkamer. Het eerste kwartier werd altijd besteed aan bijkletsen, waarna met enthousiasme de ter doende zaken besproken werden. Met trots kondigde hij een nieuwe koper voor KBP-grond aan; met pretoogjes nam hij plaats in de graafmachines op het KBP en dronken we een borrel om te proosten op wederom een succesvolle bijeenkomst voor ondernemers.

Boy Swachten. Er was vooral dankbaarheid tijdens de bijeenkomst. Dankbaarheid dat we vanaf 2009 een bijzonder betrokken, aimabel bestuurder en vooral de mens Boy in onze Bladelse gemeente kregen. Wat zou hij trots zijn geweest op zijn ambtenaren, in het bijzonder op Frank en Henny die hun persoonlijk verhaal deden. Wat zou hij met ons meegelachen hebben om de verkleedfoto’s van het college bij de jaarlijkse sleuteloverdracht. Wat zou hij trots zijn geweest op zoon Michael, die in het slotwoord de wens uitsprak vooral door te gaan met het goede werk van zijn vader.

Het is donker als ik terugfiets. Geen antwoord op de vraag waarom. Er zijn vragen waar je nooit antwoord op krijgt. Bedankt Burgemeester. Bedankt Boy!

#zomerklaar Hot icon

#zomerklaar

Nog een paar weken en ja hoor. Google maar. Maak je lichaam klaar in vier stappen. Zomertips, voor een strandklaar en strak lijf. De zomer komt langzaam maar zeker in zicht. Voor je het weet is het weer bikini-tijd. Laat je er niet door verrassen en bereid je nu alvast voor. Mis je de motivatie? Denk je dan eens in hoe fantastisch het zal zijn als je strakjes met opgeheven hoofd en een prachtlijf het strand op kunt. Je hoeft echt niet op dieet.

Gelukkig, ik hoef dus niet op dieet. Toch zit het bij veel vrouwen in het systeem. Voorbereiding voor de zomer, want nergens beter zie je de rauwe werkelijkheid dan op een zomerse stranddag. Echte vrouwen hebben spataderen, puistjes, striae en moedervlekken. Hebben soms een vette, verwaaide of ouderwetse coupe hopeloos. Vetrollen, pigmentvlekken of eksterogen. Om nog maar niet te spreken van de heilige drie-eenheid: wallen, hangende oogleden en donkere
kringen. Waar ik zelf last van heb? Dat ga ik natuurlijk niet vertellen; ik ga niets voor niets geregeld naar de kapper en de schoonheidsspecialiste. Kies m’n kleding met aandacht en loop vaak op hakken, ook al trek ik veel liever m’n sneakers aan.

Hoe zou het toch komen dat mannen hier nooit last van hebben? Mannen hebben natuurlijk ook alle kenmerken die ik opsomde. Alleen hebben zij niet het Perfecte Rolmodel waarmee zij zich voortdurend meten. Als zij met hun ‘maten’ bij elkaar zitten gaan ze het echt niet hebben over neuzen met weelderige begroeiing, bierbuiken, wijkende haargrens en grijze haren. Ze ontkurken flesjes bier met hun tanden, gooien nog een extra hamburger op de BBQ en maken foute grappen tussen het boeren door.

Misschien moeten wij ons ook meer als mannen gaan gedragen. Niet meer klagen, maar lachen om al die beperkingen en elkaar wat meer complimenteren. Of eens terugkijken naar de foto’s van de vakanties die achter ons liggen. Ik zie een leuk, gezellig mens dat het enorm naar d’r zin heeft. Zou dat nu echt aan de voorbereiding #strandklaar liggen? Ik denk van niet. Fijne zomer!

Snelfie Hot icon

Snelfie

Wandelen werkt bijna net zo goed als inspiratiebron voor columns als fietsen, alleen doe ik het minder vaak. Maar tijdens een recente voetreis Duizel-
Bladel kwam er toch wel het één en ander bovendrijven. Mijn dochter had (uiteraard) haar telefoon bij zich, en wilde onderweg een selfie maken van ons
samen. Nu houd ik daar niet zo van, dus terwijl zij bezig was de camera in te stellen, liep ik alvast door. Mooi geen selfie dus, en ik zeg tegen haar “had je maar sneller moeten zijn!”. Waarop zij zegt: “had ik zeker een snelfie moeten maken!”

Dikke pret. En dat was nog maar het begin. Want als een snelle selfie een snelfie is, dan is een langzame selfie natuurlijk een slowfie, maar die zou je dan ook weer snailfie kunnen noemen, als we toch in het Engels bezig zijn, naar het bekende langzame diertje. Een stuk gevaarlijker is de snakefie: de selfie met een slang. Meer iets voor SuperFreek. Maar dat gevaar valt weer mee als de slang vastzit aan een tankstation: dan heet het shellfie. En zo gingen we door… U kunt zich natuurlijk ook alles voorstellen bij een sneufie (selfie van een sneu persoon), een snotfie (selfie met een groene onder de neus) of een snolfie, waar het internet vol mee staat.

Of wat te denken van een sellfie (met dubbel -l: een selfie die je maakt terwijlje iets aan het verkopen bent). Of een stelfie: een selfie van een stelletje. Een plezier dat we hadden… Toen kwamen we een paar mensen tegen op een soort van snorscooters. Hee, als die nou een selfie maken dan is dat een snorfie, scheelt maar een paar letters met snorfiets! Of een selfie op de fiets: een selfiets, whahaa! Of een foto van jezelf terwijl je je fiets aan het verkopen bent: de sellfiets (let op, met dubbel -l en -ts op het eind! – idee van mijn dochter).

Voor we het in de gaten hadden kwamen we aan in Bladel. De moraal van dit verhaal? Sorry, die is er deze keer niet. Soms moet je gewoon ongecompliceerd lol maken. Of een selfie.

De groene stoel Hot icon

De groene stoel

Daar staat hij dan. In de hoek van de kamer, badend in het zonlicht dat groen kleurt door de gordijnen die de vorige huurder er heeft laten hangen. Weldra ben ik ‘de vorige huurder’. Een hoofdstuk wordt afgesloten terwijl ik de eerste pagina’s van een nieuw boek open sla.

Daar staat hij dan. Mijn groene stoel. Donkergroen, flink versleten op de armleuningen. Een stoel waar je heerlijk in kan verdwijnen. Een stoel waar je op heel veel verschillende manieren in kan zitten, hangen, liggen. Deze stoel en ik kennen elkaar al járen. Eerst bij mijn ouders in de woonkamer, toen op mijn slaapkamer, en daarna in mijn eerste eigen stekkie. Hij was toen al niet meer mijn eerste keus, maar ik las er nog wel eens een boek in. Ook tijdens de
volgende verhuizing mocht-‘ie mee. Hij belandde op mijn kantoorkamer, waar ik vond dat ik hem ook kon gebruiken als een leesstoel. Ik heb er nooit meer in zitten lezen. Hij deed nog slechts dienst als een grote groene opbergplek, of een grote groene kapstok. Wat ooit een essentieel stuk meubilair was, eerst voor mijn ouders en later voor mezelf, gleed steeds verder de vergetelheid in tot er nog maar één logische laatste stap was. De groene stoel was oud, verweerd, en had naast zijn heldere groene teint ook zijn nut verloren.

Daar staat hij dan. Helemaal alleen. Het is zaterdagmiddag en het huis is zo goed als leeg. De kamers galmen weer omdat er niets meer in staat. De matrassen die ik gisteren tegen de groene stoel aan had gezet liggen al in de aanhangwagen, klaar om aan hun laatste reis te beginnen. Ze stonden bij de groene stoel omdat alles in dat hoekje van de kamer, waar zich ook nog wat oude apparaten bevonden, rijp was voor de stort.

De koek is op voor de groene stoel. We schuiven hem de kamer uit en zien dat hij slechts moeizaam door het trappengat past. Waar ik op de weg naar boven nog heel delicaat had geschoven en geduwd om hem heel te houden, trapten we er nu gewoon de pootjes af om hem maar beneden te krijgen. We sjorden net zo lang tot de pootjes los kwamen, tezamen met een groot deel van het onderstel. Ik keek récht het stoelkarkas in. De groene stoel is niet meer nodig. Zijn tijd zit erop. Hij is grof vuil geworden.

Daar ligt hij dan. Op de stort bracht ik hem naar zijn laatste rustplaats. Ik keek niet meer om en liep weg, terug de auto in en terug naar huis. Weemoedig
kijk ik hier eens om mij heen, een voor een alle meubels afgaand, mezelf afvragend waar zij ooit nog mee naar toe zullen gaan en waar ze uiteindelijk zullen
belanden.

Posts loader