Al weken denk ik met enige regelmaat aan draken; aan de winter, en aan de
koning die die brengen zal. Ik denk aan een troon van ijzer en aan al die mensen die daar graag op willen zitten. Aan een kleine man, zijn grote broer en zijn gemene zus; aan de koning van het noorden en de koningin van draken; aan een berg van een vent en zijn verminkte broer die uit is op wraak… Als je niet weet waar ik het over heb, heb je misschien onder een steen gelegen zoals ik lange tijd deed. Het achtste en laatste seizoen van de immens populaire TV-serie Game of Thrones staat voor de boeg. 15 april is het zover: winter is coming.

Eerst moest ik niets van Game of Thrones hebben. “Ja maar Pirke, ik weet zeker dat jij dit geweldig vindt!” zei zo ongeveer iedereen. Gelijk hadden ze;
jarenlang hield ik mezelf voor de gek. Al van jongs af aan is fantasy namelijk de rode draad in mijn vertier: in de boeken die ik lees, de series en films die ik kijk, en de spellen die ik speel. ‘Ooit’, antwoordde ik als iemand vroeg wanneer ik Game of Thrones nu eens ging kijken; er waren nog genoeg andere series en films die voorrang hadden. Hoe ik Game of Thrones zo lang heb kunnen negeren is mij een raadsel. De serie heeft geen gelijke als het gaat om spanning, actie, liefde, verraad, intrige en plotwendingen. Uiteindelijk ben ik overstag gegaan. Samen met mijn vriendin verslond ik afleveringen in rap tempo. Zelfs een vakantie bleek geen obstakel; we keken gewoon verder op de iPad! Vorig jaar, toen we het einde van seizoen 7 bereikten, vielen we in een zwart gat.

Nu het wachten bijna voorbij is merk ik dat Game of Thrones mij niet onberoerd heeft gelaten. Ik ben namelijk verwend, en niet zo’n klein beetje ook. Elke aflevering van iedere serie die ik nu kijk wordt naast de Game of Thrones-maatstaf gelegd en wordt vaak te licht bevonden. Peaky Blinders kwam nog alleraardigst in de buurt, terwijl sommige andere series hopeloos door de mand vielen (ik zal geen namen noemen, maar ik denk bijvoorbeeld aan een politieserie in het zuidelijkste punt van Nederland).

Da’s best knap voor een serie die ik nog geen twee jaar ken. Het geeft aan hoe snel je ergens aan gewend kunt raken. Ga zelf maar na: voordat je een vaatwasser hebt, vind je afwassen wel prima – niet vervelend, maar er zijn zeker leukere activiteiten. Totdat ineens die vaatwasser in je keuken staat en je van-je-lang-zal-ze-leven niet terug wilt naar de donkere dagen van het afwassen. Game of Thrones is mijn vaatwasser. Totdat het 15 april is zal ik nog wel eens moeten afwassen, maar daarna kan ik zes weken lang één keer per week die onovertroffen vaatwasser aanzetten. En daarna? Dan zal ik op zoek moeten naar een nieuwe vaatwasser.