67 19 juni 2026 - PB- - 31- Wim Vissers uit Netersel was jarenlang de man die namens de organisatie van de Acht op zoek ging naar een representatieve miss. Een paar jaar geleden stopte hij ermee. Makkelijk was zijn taak allerminst. Want lang niet altijd zijn de vrouwen die hij benadert vereerd. Koersdirecteur Richard van Hout kan daarover meepraten. Hij heeft drie dochters, van wie er maar één bereid was om drie dagen als rondemiss door het leven te gaan. Dat was Nele (30), de oudste. Zij mocht miss zijn in 2012, het jaar waarin Mathieu van der Poel alle klassementen won. Nogal eens mocht Nele de kampioen in spe kussen én in de bloemetjes zetten. ‘Hij ging de boeketjes op den duur uitdelen’, weet Nele nog. ‘Het laatste boeketje gaf hij aan mij. Dat was wel leuk.’ Hoewel alweer veertien jaar geleden kijkt ze met plezier terug op de Acht van toen. ‘Ik heb in die drie dagen veel van het wielrennen geleerd. Wim nam me de hele dag op sleeptouw, stelde me voor aan mensen en legde onderweg veel uit over de koers. Ik heb de sport echt van een andere kant leren kennen. Wel zo handig thuis, waar het gesprek nogal eens over wielrennen gaat.’ Wat zeker meewoog om ‘ja’ te zeggen op de vraag om rondemiss te zijn, was het aanbod om twee kledingsetjes uit te zoeken bij sponsor Shoeby. De modezaak stak de miss jarenlang in het nieuw. Nieuwkomer Schijvens neemt deze taak dit jaar over. Vroeger was dat anders. Dan deed je gewoon je mooiste kleren aan, zorgde voor een blosje op de wangen en wat mascara op de wimpers en toog naar het erepodium. Zo ging het althans bij Jolanda Bosman-van Gestel (63). Zij reageerde op een oproepje in de FB-groep ‘Bladel zoals het was’. Ze weet niet meer in welk jaar ze miss was. ‘Ik was een jaar of zestien. Ik ben van 1963, dus reken maar uit. Het zal 1979 of 1980 zijn geweest. Een kledingsponsor was er niet. Ik droeg die dag een roze/paars jurkje of blouse met rok, dat weet ik niet meer precies.’ In die tijd mocht de miss de koers nog niet volgen in een van de auto’s. Tot ver in de jaren tachtig stond er in de KNWU-reglementen dat het volgen van een wielerwedstrijd was voorbehouden aan mannen, mits de dames een officiële functie hadden, jurylid bijvoorbeeld of journalist. De miss hoorde daar in de tijd van Jolanda nog niet bij. Jolanda kan zich nog goed herinneren dat ze door Wout Poes, de voorganger van Wim Vissers, bij haar thuis kwam vragen of ze miss wilde worden. ‘Volgens mijn vader en moeder Theo en Hennie van Gestel was het een hele eer.’ Waarin ze juist bij haar uitkwamen? Er waren geen speciale banden met de wielerclub. Vader Theo kende Woutje van Bladella. ‘Misschien kwam het daardoor. En we woonden naast Tommy en Koos Schoofs in de prof. De Quaystraat. Hun beide kinderen deden aan wielrennen. Verder had ik geen relatie met de wielersport. Ik ben later wel een paar jaar masseur geweest bij de wieleravondzesdaagse.’ Wie er won in het jaar dat ze miss was? Jolanda heeft geen idee. ‘Ik schrok er wel van dat die wielrenners helemaal nat waren van het zweet.’ Jolanda heeft geen foto’s meer van toen. Heeft iemand anders die wel, dan zou ze die graag willen ontvangen. (Svp sturen naar info@achtvanbladel.nl – wij sturen de foto’s dan door). Maartje Wie nog wel een foto heeft van haar rol als rondemiss is Maartje van der Schans. Ook zij reageerde op de FB-oproep, nadat iemand anders haar daarop gewezen had. In welk jaar ze de bloemen en kussen mocht uitdelen? Ook zij weet het niet meer, maar op de foto herkennen we Gerard Kemper uit Volendam. Hij won in 1987. Net zoals Jolanda werd Maartje, toen in opleiding voor verpleegkundige, gestrikt door Wout Poes. Ze kenden elkaar van de Twens – zoals bar De Kraai een tijdje heette. ‘Een paar weken voor de Acht vertelde Wout dat er nog geen miss was gevonden. Hij vroeg me of ik zin en tijd had. Dat leek me wel leuk. Ik ging in die tijd met mijn vader altijd naar de profcriteriums na de Tour, zoals de Ronde van Boxmeer. En met mijn vriend ging ik in de winter naar de wieleravondzesdaagse in Den Herd.’ Maartje mocht zelf kleding kopen, mocht naar de kapper en zelfs naar een visagiste. De kosten kon ze declareren. ‘Ik had daar allemaal geen tijd voor’, vertelt ze. ‘Het pak dat ik droeg, had ik net zelf gemaakt, met hulp van Maja Fabrie. We hebben het bonnetje van de stoffenwinkel ingeleverd en dat van de kapper. Ik geloof dat ik de goedkoopste miss was uit die tijd.’ Ook boerendochter Maartje (van de boerderij waar nu de kaasboerderij van De Hooiberg zit) was niet voorbereid op natte, bezwete renners. ‘Het was wel gezegd, maar ik kon me daar geen voorstelling van maken. Ik vond het een gezellige dag, het ging allemaal supersnel.’ Rolbevestigend? Sinds wanneer horen missen bij de koers? In de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw deden ze al hun intrede op het erepodium. Na de Tweede Wereldoorlog werd de miss een vast onderdeel van de huldigingsceremonie. Wielrennen - zeker de professionele tak - werd een massa-spektakel met meer sponsoring en commerciële uitstraling. De miss kreeg daarin een belangrijke rol. Ook in plaatselijke rondjes om de kerk dook ze steeds vaker op. De miss was voor veel renners de kers op de taart! Een enkele keer was het zelfs het begin van een relatie… (lees verder op pagina 33) NIET TE MISSEN OP HET EREPODIUM: DE RONDEMISS ‘Het laatste boeketje was voor mij’ Gekust wordt er op het podium van een wielerkoers sinds corona nauwelijks meer. Er zijn zelfs wielerrondes, waaronder de Tour de France, die de rondemiss hebben afgeschaft. Het zou te rolbevestigend zijn. Zo ver gaat de Acht van Bladel niet, er worden al te veel tradities geschrapt. Voor deze rondekrant gingen we op zoek naar oud-missen. Wat weten zij nog van hun optreden in de Acht? Nele van Hout mocht Mathieu van der Poel in 2012 heel wat keren kussen. Bo Klappe, rondemiss in 2023 en 2024, temidden van de truidragers bij de start. Maartje van der Schans was rondemiss in 1987, toen Gerard Kemper won.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjY4NjA=